یک جهان تمثال بر آیینه ننموده ام

موج را قرب محیط از فهم معنی دور داشت

قدردان خود نی ام از بسکه با خود بوده ام

بی دماغی نشئه اظهارم اما بسته اند

گر چراغ فطرت من پرتو آرایی کند

می شود روشن سواد آفتاب از دوده ام

داده ام از دست دامان گلی کز حسرتش