بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم

هر چه از خود کاستم بر بیخودی افزوده ام

هیچکس حیرت نصیب لذت کلفت مباد

دوش هر کس زیر باری رفت من فرسوده ام

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده ام

نی به دنیا نسبتی دارم نه با عقبا رهی

ناامیدی در بغل چون کوشش بیهوده ام