حسرت آگاهست از راهی که من پیموده ام

نی به دنیا نسبتی دارم نه با عقبا رهی

ناامیدی در بغل چون کوشش بیهوده ام

گر چه قطع وادی امیدگامی هم نداشت

در عدم هم شغل مشت خاکم از خود رفتن است

تا کجا منزل کند گرد هوا آلوده ام

نیست باکم بیدل از درد خمار عافیت