نیست باکم بیدل از درد خمار عافیت

حسرت آگاهست از راهی که من پیموده ام

در عدم هم شغل مشت خاکم از خود رفتن است

تا کجا منزل کند گرد هوا آلوده ام

صندلی در پرده دارد دست بر هم سوده ام