تا کجا منزل کند گرد هوا آلوده ام

گر چه قطع وادی امیدگامی هم نداشت

حسرت آگاهست از راهی که من پیموده ام

در عدم هم شغل مشت خاکم از خود رفتن است

نیست باکم بیدل از درد خمار عافیت

صندلی در پرده دارد دست بر هم سوده ام