روزگار بی تمیزی خوش که مانند نگاه

دوش هرکس زیر باری رفت من فرسوده ام

در خیالت حسرتی دارم به روی کاروبس

همچو دل یک صفحه رنگ امید اندوده ام

می روم از خویش و می دانم همان آسوده ام

سودها مزد زیان من که چون مینای می

هر چه از خودکاستم بر بیخودی افزوده ام