حسرت آگاهست از راهی که من پیموده ام

بسته ام چشم از خود و سیر دو عالم می کنم

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده ام

گر چه قطع وادی امیدگامی هم نداشت

بسکه دارد پاس بیرنگی بهار هستی ام

عمرها شد در لباس رنگم و ننموده ام

نیستم آگه چه دارد خلوت یکتایی اش