در خرابات ظهورم نام هستی تهمتی ست

کاروانی چند آواز جرس بالیده ام

انفعال همتم ، ننگ جهان فطرتم

آرزویی در دماغ بوالهوس بالیده ام

چون حباب جرم مینا بی نفس بالیده ام

سوختن هم مفت فرصت بود اما مایه کو

پهلوی خشکی به قدر یک دو خس بالیده ام