پهلوی خشکی به قدر یک دو خس بالیده ام

در خرابات ظهورم نام هستی تهمتی ست

چون حباب جرم مینا بی نفس بالیده ام

سوختن هم مفت فرصت بود اما مایه کو

هر غباری در هوای دامنی پر می زند

من هم ای حسرت کشان زین دسترس بالیده ام

ناله ام اما نمی گنجم درین نه انجمن