درد سر معذور صندل بر جبین مالیده ام

سوز دل احسان پرست هر فسردن مایه نیست

من به کار شعله چون شمع انگبین مالیده ام

موی پیری شعله امید را خاکستر است

کوکبم آیینه در زنگار گمنامی گداخت

حرص پندارد سیاهی بر نگین مالیده ام

گوهر صد آبرو در پرده حل کرد احتیاج