رنگ شمعی کرده ام گل از خرابات هوس

ناز چشم آهو از داغ پلنگان بیشه ام

گر نفس در سینه می دزدم صلای جلوه ایست

نیست غافل صورت شیرین ز عجز تیشه ام

باده می باید کشیدن در گداز شیشه ام

با همه کمفرصتی از لنگر غفلت مپرس

سنگ در طبع شرر می پرورد اندیشه ام