با همه کمفرصتی از لنگر غفلت مپرس

نیست غافل صورت شیرین ز عجز تیشه ام

رنگ شمعی کرده ام گل از خرابات هوس

باده می باید کشیدن در گداز شیشه ام

سنگ در طبع شرر می پرورد اندیشه ام

ناله ها ارکلفت دل در نقاب خاک ماند

سوخت بیدل در غبار دانه سعی ریشه ام