باده می باید کشیدن در گداز شیشه ام

گر نفس در سینه می دزدم صلای جلوه ایست

نیست غافل صورت شیرین ز عجز تیشه ام

رنگ شمعی کرده ام گل از خرابات هوس

با همه کمفرصتی از لنگر غفلت مپرس

سنگ در طبع شرر می پرورد اندیشه ام

ناله ها ارکلفت دل در نقاب خاک ماند