عمرها شد در سواد بیکسی دارم وطن

در گلستان رنگم و در عندلیبان ناله ام

بس که خون آرزو در پرده دل ریختم

گر چه زخمی بود هر جا شدنمایان ناله ام

آه اگر نبود چراغ این شبستان ناله ام

ساز و برگ عافیت یکبارم از خود رفتن است

چون نفس گر می شود کارم به سامان، ناله ام