ساز و برگ عافیت یکبارم از خود رفتن است

گر چه زخمی بود هر جا شدنمایان ناله ام

عمرها شد در سواد بیکسی دارم وطن

آه اگر نبود چراغ این شبستان ناله ام

چون نفس گر می شود کارم به سامان، ناله ام

هیچ جا از عضو امکان قابل تاثیر نیست

روزگاری شد که می گردد پریشان ناله ام