روزگاری شد که می گردد پریشان ناله ام

ساز و برگ عافیت یکبارم از خود رفتن است

چون نفس گر می شود کارم به سامان، ناله ام

هیچ جا از عضو امکان قابل تاثیر نیست

پوست از تن رفت و مغز از استخوان ، اما هنوز

بر نمی دارد چو نی دست از گریبان ناله ام

گرد من از عالم پرواز عنقا هم گذشت