بر نمی دارد چو نی دست از گریبان ناله ام

هیچ جا از عضو امکان قابل تاثیر نیست

روزگاری شد که می گردد پریشان ناله ام

پوست از تن رفت و مغز از استخوان ، اما هنوز

گرد من از عالم پرواز عنقا هم گذشت

تا کجا خواهد رساند این خانه ویران ناله ام

گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست