گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست

بر نمی دارد چو نی دست از گریبان ناله ام

گرد من از عالم پرواز عنقا هم گذشت

تا کجا خواهد رساند این خانه ویران ناله ام

گاه گاهی می کشد تا کوی جانان ناله ام

مژده ای آسودگی کز یک تپیدن چون سپند

من شدم خاکستر و پیچید دامان ناله ام