مژده ای آسودگی کز یک تپیدن چون سپند

تا کجا خواهد رساند این خانه ویران ناله ام

گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست

گاه گاهی می کشد تا کوی جانان ناله ام

من شدم خاکستر و پیچید دامان ناله ام

بیدل از عجزم زبان درد دل فهمیدنی ست

بی تکلف چون نگاه ناتوانان ناله ام