گاه گاهی می کشد تا کوی جانان ناله ام

گرد من از عالم پرواز عنقا هم گذشت

تا کجا خواهد رساند این خانه ویران ناله ام

گر به دامان ادب فرسود پایم باک نیست

مژده ای آسودگی کز یک تپیدن چون سپند

من شدم خاکستر و پیچید دامان ناله ام

بیدل از عجزم زبان درد دل فهمیدنی ست