شوق جوشی زد که من پنداشتم میخانه ام

تا دچار نازکرد آن نرگس مستانه ام

نشئه از خود ربای محرم وبیگانه ام

گردش رنگم ، به دست بیخودی پیمانه ام

حیرتی دارم ز اسباب جهان در کار و بس