گردش رنگم ، به دست بیخودی پیمانه ام

تا دچار نازکرد آن نرگس مستانه ام

شوق جوشی زد که من پنداشتم میخانه ام

نشئه از خود ربای محرم وبیگانه ام

حیرتی دارم ز اسباب جهان در کار و بس

نقش دیوارست چون آیینه رخت خانه ام

ظرف و مظروف اعتبار عالم تحقیق نیست