همرهت بوس بهاری هست و من دیوانه ام

عمرها شد در بیابان جنون دارم وطن

روشنست از چشم آهو روزن کاشانه ام

ای نسیم ازکوی جانان می رسی آهسته باش

شوخی نشو و نما از موج گوهر برده اند

در غبار نادمیدن ریشه دارد دانه ام

موی مجنونم مپرس از طالع ناساز من