شوخی نشو و نما از موج گوهر برده اند

روشنست از چشم آهو روزن کاشانه ام

ای نسیم ازکوی جانان می رسی آهسته باش

همرهت بوس بهاری هست و من دیوانه ام

در غبار نادمیدن ریشه دارد دانه ام

موی مجنونم مپرس از طالع ناساز من

می زند گردون به سر چنگ ملامت شانه ام