شرم خواهد آب کرد از وضع گستاخانه ام

بلبل من این قدر حسرت نوای درد کیست

پرده های گوش در خون می کشد افسانه ام

خاک من انگیخت در راهت غبار اما چه سود

رنگ بنیادم نظرگاه دو عالم آفت است

سیل پرورده ست اگر خاکی ست در ویرانه ام

کلفت دل هیچ جا آغوش الفت وانکرد