از دو عالم برد بیرون تنگی این خانه ام

رنگ بنیادم نظرگاه دو عالم آفت است

سیل پرورده ست اگر خاکی ست در ویرانه ام

کلفت دل هیچ جا آغوش الفت وانکرد

بر دماغم نشئه مینای خودداری مبند

می دمد لغزش چو اشک از شیوه مستانه ام

قامتی خم کرده ام ، از ضعف آهی می کشم