بر دماغم نشئه مینای خودداری مبند

سیل پرورده ست اگر خاکی ست در ویرانه ام

کلفت دل هیچ جا آغوش الفت وانکرد

از دو عالم برد بیرون تنگی این خانه ام

می دمد لغزش چو اشک از شیوه مستانه ام

قامتی خم کرده ام ، از ضعف آهی می کشم

یعنی از حسرت متاعی با کمان همخانه ام