یعنی از حسرت متاعی با کمان همخانه ام

بر دماغم نشئه مینای خودداری مبند

می دمد لغزش چو اشک از شیوه مستانه ام

قامتی خم کرده ام ، از ضعف آهی می کشم

گردش رنگی در انجام نفس پر می زند

برده است از هوش چشمکهای این پیمانه ام

آن قیامت مزرعم بیدل که چون ریگ روان