گردش رنگی در انجام نفس پر می زند

می دمد لغزش چو اشک از شیوه مستانه ام

قامتی خم کرده ام ، از ضعف آهی می کشم

یعنی از حسرت متاعی با کمان همخانه ام

برده است از هوش چشمکهای این پیمانه ام

آن قیامت مزرعم بیدل که چون ریگ روان

صد بیابان می دود از ربشه آن سو دانه ام