گوشها میخانه شد از نعره مستانه ام

از گداز رنگ طاقت برنمی آیم چو شمع

گردش چشم که در خون می زند پیمانه ام

اینقدرها بیخود جام نگاه کیستم

عمرها شد از مقیمان سواد وحشتم

ریخت چشم او به گرد سرمه رنگ خانه ام

هرکجا روشن کنند از سرو او شمع چراغ