عمرها شد از مقیمان سواد وحشتم

گردش چشم که در خون می زند پیمانه ام

اینقدرها بیخود جام نگاه کیستم

گوشها میخانه شد از نعره مستانه ام

ریخت چشم او به گرد سرمه رنگ خانه ام

هرکجا روشن کنند از سرو او شمع چراغ

ناله قمری شود خاکستر پروانه ام