ناله قمری شود خاکستر پروانه ام

عمرها شد از مقیمان سواد وحشتم

ریخت چشم او به گرد سرمه رنگ خانه ام

هرکجا روشن کنند از سرو او شمع چراغ

نشئه سودا به این نیرنگ هم می بوده است

سنگ را گل می کند شور سر دیوانه ام

اختلاط خلق بر من تهمت الفت نبست