با وجود حیرتم صورت نبست آسودگی

تازه شد از خاک گشتن کسوت پارینه ام

می توان حال درون دیدن ز بیرون حباب

امتحان دل عبث وا می شکافد سینه ام

خانه بر دوش تماشای تو چون آیینه ام

ناروایی در مزاج شوق معنیها گداخت

ای بسا گوهر که گردید آب در گنجینه ام