ای بسا گوهر که گردید آب در گنجینه ام

با وجود حیرتم صورت نبست آسودگی

خانه بر دوش تماشای تو چون آیینه ام

ناروایی در مزاج شوق معنیها گداخت

خرقه ناموس رسوایی کشد از احتیاط

بخیه ها بر روی کار افتاد لیک از پینه ام

مدعی گو جمع دارد دل ز داغ انتقام