غنچه من از شکفتن دست رد بیند چرا

موج یک دریا گهر فرش است در همواری ام

شکر اقبال جنون را تا قیامت بنده ایم

آفتاب اوج عزت کرد بی دستاری ام

نا دمیدن هر چه باشد نیست بی دلداری ام

وسعت مشرب برون گرد بساط فقر نیست

دشت را در خانه پرورده ست بی دیواری ام