ستم است سنگ ترازویی که نفس کشد ز گرانی ام

سحر طلسم هوا قفس همه جاست منفعل هوس

چقدر عرق کندم نفس که به شبنمی بستانی ام

ز کدورت من و ما پرم غم بار دل به که بشمرم

ز حضور پیری ام آنقدر اثر امتحان قبول و رد

که رساند بر در نیستی خم پشت پای جوانی ام

نه به نقش بسته مشوشم ، نه به حرف ساخته سرخوشم