چو آتش دور می افتم ز خود چندانکه بشتابم

نفس در دل گره دارم نگه در دیده معذورم

خطی از نقطه بیرون نیست در دیوان آدابم

مگر ترک طلب گیرد درین ره دست من ورنه

خزان پیش از دمیدن بود منظور بهار من

کتان در پنبگی می داد عرض سیر مهتابم

به امید قد خم گشته محمل می کشد فرصت