خزان پیش از دمیدن بود منظور بهار من

خطی از نقطه بیرون نیست در دیوان آدابم

مگر ترک طلب گیرد درین ره دست من ورنه

چو آتش دور می افتم ز خود چندانکه بشتابم

کتان در پنبگی می داد عرض سیر مهتابم

به امید قد خم گشته محمل می کشد فرصت

مگر پیری ازین دریا برون آرد به قلابم