لبریز حیرتم به کمالی که روزگار

چون ساغر شکسته ندارد صدا لبم

بال هوس ز موج گهر سر نمی کشد

چسبیده است بر دل بی مدعا لبم

خشت بنای آینه ریزد ز قالبم

خواهی محیط فرض کن و خواه قطره گیر

دارد همین یک آبله از سینه تا لبم