دارد همین یک آبله از سینه تا لبم

لبریز حیرتم به کمالی که روزگار

خشت بنای آینه ریزد ز قالبم

خواهی محیط فرض کن و خواه قطره گیر

آسان به شکر تیغ تو نتوان بر آمدن

جوشد مگر چو زخم ز سر تا به پا لبم

می ترسم از فراق بحدی گه گاه حرف