جوشد مگر چو زخم ز سر تا به پا لبم

خواهی محیط فرض کن و خواه قطره گیر

دارد همین یک آبله از سینه تا لبم

آسان به شکر تیغ تو نتوان بر آمدن

می ترسم از فراق بحدی گه گاه حرف

در خون تپم اگر شود از هم جدا لبم

افسون شوق زمزمه آهنگ جرات ست