صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم

زان منتی که سایه دیوار غیر داشت

بردم سیاهی و به سر خواب ربختم

بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود

عشق از غبار من بجز آشفتگی نخواست

آتش به کارخانه آداب ریختم

چندین زمین به آب رسانید و گل نشد