دوش در خواب چنان دید خیالم که سحر

این که شد روز سفیدم چو شب ظلمانی

در سه سال آنچه بیندوختم از شاه و وزیر

همه بربود به یک دم فلک چوگانی

گذر افتاد بر اصطبل شهم پنهانی

بسته بر آخور او استر من جو می خورد

تیزه افشاند به من گفت مرا می دانی