بسته بر آخور او استر من جو می خورد

همه بربود به یک دم فلک چوگانی

دوش در خواب چنان دید خیالم که سحر

گذر افتاد بر اصطبل شهم پنهانی

تیزه افشاند به من گفت مرا می دانی

هیچ تعبیر نمی دانمش این خواب که چیست

تو بفرمای که در فهم نداری ثانی