بر دل چو گهر خواندم افسانه آزادی

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم

مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود

از بس که گرانی داشت بر دست دعا بستم

این عقده به صد افسون از رشته جدا بستم

بیدل چقدر سحر است کز هستی بی حاصل

بر خاک نفس چیدم بر سرمه صدابستم