مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود

یارب من سرگردان خود را به کجا بستم

هنگامه وهمی چند از سادگی ام گل کرد

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم

از بس که گرانی داشت بر دست دعا بستم

بر دل چو گهر خواندم افسانه آزادی

این عقده به صد افسون از رشته جدا بستم