از بس که گرانی داشت بر دست دعا بستم

هنگامه وهمی چند از سادگی ام گل کرد

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم

مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود

بر دل چو گهر خواندم افسانه آزادی

این عقده به صد افسون از رشته جدا بستم

بیدل چقدر سحر است کز هستی بی حاصل