هنگامه وهمی چند از سادگی ام گل کرد

هر چیز سیاهی کرد بر بال هما بستم

چون سبحه ز زنارم امکان رهایی نیست

یارب من سرگردان خود را به کجا بستم

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم

مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود

از بس که گرانی داشت بر دست دعا بستم