چون سبحه ز زنارم امکان رهایی نیست

آن دل که هوایی بود بازش به هوا بستم

بخت سیهی دارم کز سایه اقبالش

هر چیز سیاهی کرد بر بال هما بستم

یارب من سرگردان خود را به کجا بستم

هنگامه وهمی چند از سادگی ام گل کرد

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم