یارب من سرگردان خود را به کجا بستم

بخت سیهی دارم کز سایه اقبالش

هر چیز سیاهی کرد بر بال هما بستم

چون سبحه ز زنارم امکان رهایی نیست

هنگامه وهمی چند از سادگی ام گل کرد

تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم

مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود